In jouw voetspoor - ansichten aan Dominicus

it jaar is het 800 jaar geleden dat Dominicus stierf, op 6 augustus 2021 in Bologna. Leden van de Orde der Predikers sturen hem ansichtkaarten over hun reis in zijn voetspoor.

collage ansicht voor dominicus zr therese

Beste Dominicus,

Wie had ooit kunnen bedenken dat onze wegen elkaar zouden kruisen, want jij leefde honderden jaren geleden.

Van zusters die ik ontmoette hoorde ik van jouw bestaan. Zij waren dominicanessen van de actieve tak, maar hadden daarnaast ook contemplatieve inslag. Zij waren degenen die een belangrijke rol in mijn roeping als religieuze hadden en nog steeds hebben. Door de ontmoeting met de zusters ontdekte ik een levenswijze toegewijd aan God. Een weg die ook mijn weg zou worden.

In het beeldje waar je zit, leest en overweegt vind ik het contemplatieve zo mooi uitgedrukt.

Voor mij verwijst dit naar het zoeken naar de balans tussen het actieve en het contemplatieve in mijn leven. Er zijn periodes geweest van veel werken, waarin mijn verlangen naar meer bezinning en contemplatie gevuld werd door de wetenschap dat anderen in mijn plaats er wel die aandacht en tijd aan konden besteden.

Veel mensen werden geraakt door jouw manier van leven, toen en ook in onze tijd. Ik vind het bijzonder dat je in 1206 eerst een vrouwenklooster in Prouille stichtte. Je had een vooruitziende blik, want tot op de dag van vandaag leven dominicanessen in jouw voetspoor.

Gebed, gemeenschap, studie en prediking zijn belangrijke elementen in mijn leven. Met oog ook voor de stilte en de natuur. Het zijn vindplaatsen van God.

In verbondenheid met jou vervolg ik mijn weg.

Zr. Therese o.p.

collage ansicht voor dominicus angela nguyen-bruens

Beste Dominicus,

In 1217 stuurde jij je broeders twee aan twee de wereld in om het evangelie te bestuderen en te prediken. Ze deden dat te voet en zonder bagage. Ze namen hoogstens een Bijbel mee en een wandelstok. Hoe anders is dat nu. Tegenwoordig gaan we met de fiets, de auto, ja zelfs met het vliegtuig… Sommigen gaan nog wel te voet, als pelgrim.

Ik ben je al op vele plekken in de wereld tegengekomen. In Edmonton en Calgary (Canada), Saigon (Vietnam) en in Erfurt, waar Meister Eckhart provinciaal overste was. Zou je ooit gedacht hebben, dat jouw gedachtengoed al 800 jaar lang door mensen omarmd wordt? Dat er nog steeds overal op de wereld mensen zijn, die door jou geïnspireerd worden?

Mijn eerste ontmoeting met jou was bij de dominicanen in Zwolle, in 1981. Ook ik werd geraakt door jouw spiritualiteit. Ik las boeken, hoorde verhalen en ben nu aan het lezen in de preken van Meister Eckhart.

Al jaren volg ik jouw spoor, sinds een paar jaar als lekendominicaan, als lid van jouw orde. Het mooie vind ik, dat waar ik ook broeders en zusters tegenkom, er herkenning is, een saamhorigheidsgevoel.

Hartelijke groet,

Angela Nguyen-Bruens o.p.

collage ansicht voor dominicus roy clermons

Beste broeder Dominicus,

Ik kwam uw orde jaren geleden op het spoor via een goede vriend die mij liet kennis maken met het gedachtegoed van een van uw medebroeders, meister Eckhart. Het raakte me enorm. Zijn spreken over de Godsgeboorte in de ziel daar waar het ego terugtreedt en de ziel leeg wordt, herkende ik in een heel concrete ervaring die bepalend is geweest voor mijn verdere leven.

Ik beschouw mij sindsdien als een Godzoeker. Een zoeker naar wat waar en waarachtig is in het leven, juist op plekken en bij mensen waar dat in eerste instantie niet te vinden lijkt te zijn.

Als geestelijk verzorger in de ouderenzorg en psychiatrie kom ik soms ontluisterende situaties tegen, maar juist daar blijkt God te vinden. In het leven, lijden, sterven en verrijzen van Jezus Christus wordt duidelijk hoe God ons mensen nabij is. Heeft u dat niet voor ogen gehad, toen u uw broeders twee aan twee zond om het evangelie te verkondigen in woord en daad, tot heil van alle zielen?

Ik ben blij dat ik u en uw broeders en zusters van de orde heb leren kennen. Zij en de noodlijdende mensen die ik ontmoet helpen mij om te ontdekken wat het betekent mens te zijn in deze wereld. Deze ervaringen zijn soms zo overweldigend dat ik erover moet schrijven, of preken of het moet laten vereeuwigen in tatoeage op mijn lijf.

Mijn reis gaat verder in uw spoor, ik zou niet anders weten hoe.

Broederlijke groet,

Roy Clermons o.p.

ansicht voor dominicus marja kruithof

Broeder Dominicus,

‘Ga morgenochtend maar door de achterdeur van het klooster’, zei de receptioniste, ‘dat is vlakbij het oratorium’.

Daar zat ik dan in de lauden, recht tegenover een klein beeld van u. Ik kwam om mee te bidden en het voelde als een fijne plek. Ik werd nieuwsgierig.

Veel informatie vond ik in de teksten van broeder Kees Brakkee, die hij door de jaren heen schreef voor het parochieblad. Dankzij de mensen in het Dominicanenklooster Zwolle voelde ik me al snel thuis. Ik vond er een werkplek en mijn spirituele thuis.

Voor mij bent u iemand die luistert, in gesprek gaat, in actie komt en daarmee mensen in beweging zet. Mijn eigen actieradius is beperkt, maar elke stap die ik zet (dat kan ook digitaal!) om contact te maken met mijn medemens telt. Het lid zijn van de dominicaanse gemeenschap en het dagelijks bidden geven mij daarbij kracht.

In mijn eerste jaar bij de lekendominicanen werkte ik mee aan het boek Met het oog op Kees, verhalen van een prediker. Zo kreeg ik contact met veel meer mensen in uw voetspoor en vergrootte ik mijn kennis van het gedachtengoed.

Broeder Kees, overleden in 2019, vond het boek ‘te veel eer’, maar was er toch blij mee. Ik zie hem nog zitten op zijn eigen plek in de huiskamer, een man om niet te vergeten.

Marja Kruithof o.p.

ansicht voor dominicus karin bornhijm

Lieve broeder Dominicus,

Toen ik als twintiger in Rotterdam kwam wonen, maakte ik voor het eerst kennis met uw volgelingen. En ik leerde enorm veel van al die broeders en zusters! In uw voetspoor mocht ik vele jaren samen met kinderen en hun ouders op zoek naar God en het geloof. En het waren de tieners van destijds die me het zetje in de rug gaven: in 2000 legde ik mijn professie af en verbond me aan uw Orde. Ik ben heel dankbaar dat u hiervoor vanaf het ontstaan van de Orde ruimte hebt gegeven!

Ingebed en gesteund gevoeld door mijn zusters en broeders leerde ik kleine columns schrijven voor de radio. Met kleine radiominiaturen hoop ik dat ik kan laten zien dat God heel dichtbij is en dat geloven niet iets ingewikkelds is. Ik moet dan ook vaak denken aan de tochten die u te voet maakte en hoe u tijdens de tochten steeds met God in gesprek was. Tot voor kort waren mijn dagelijkse treinreizen gelijkvormig; het gaf verrassende ontmoetingen.

In hartje Rotterdam zijn uw dominicaanse mensen al 400 jaar verkondigend aanwezig! Maar in onze tijd zijn de kerkgebouwen veel te groot geworden voor de groep mensen die er nog naar toe gaan. De komende tijd ga ik samen met anderen op zoek naar hoe die verkondiging de komende jaren verder vorm kan krijgen in groot-Rijnmond. Uw voorbeeld en opdracht indachtig zal de studie (het liefst in Leuven) daarbij niet vergeten worden: ik ben immers nog lang niet uitgeleerd!

zusterlijke groet,

Karin Bornhijm o.p.

ansicht aan dominicus 01 gerard van etten

Het is een levenslange zoektocht hoe u, Dominicus achterna te reizen en een verkondigend leven te leiden. Uw orde staat midden in de kerk. Werken in en voor de kerk is een deel van die tocht met pleisterplaatsen. Soms krijg je een ‘stempel’, zoals ik die kreeg van het bisdom.

Maar zoekend geloven en het evangelie handen en voeten geven voert mij toch eerder buiten de kerk. Compassie is daar – voor mij – het sleutelwoord, meer dan waarheid.

Van mijn overleden medezuster Mary Grohmann erfde ik de kopergravure met uw afbeelding. Zij leerde me zien dat ook in een tijd van ziekte, zwakte, ouderdom verkondiging mogelijk is, door er te zijn. Het vuur kan lang blijven branden.

Denis en Ian, twee jonge mannen uit Oeganda op de vlucht, leerden en leren me hoe intens je kunt bidden. Op hun gevaarlijke en onzekere reis zijn zij overtuigd van Gods plan met hen en kunnen zij de psalmen lezen alsof ze voor hen geschreven zijn. Mijn vertellen over het leven van Jezus valt dan als zaad in vruchtbare grond.

Gerard van Etten o.p.