27 Maart 2020

Ondertussen in...

Ga naar overzicht

Deel op:

Hoe is het bij jullie?’ Het Coronavirus houdt de wereld in zijn greep. Overal zijn activiteiten stilgevallen en zoeken mensen hun evenwicht. Op deze pagina staan korte berichten uit de dominicaanse familie.

Meedoen? Leden van de dominicaanse familie kunnen een paar zinnen (100 – 200 woorden is prima), naar de redactie sturen

Ondertussen in het onderwijs

27 maart

Angela Nguyen-Bruens o.p.

Daar zit ik dan, achter mijn bureau, starend naar het beeldscherm. De kinderen zijn thuis aan het werk. Normaal loop ik rond om te kijken of het hen lukt en of er vragen zijn.

Het is niet fijn om niet aan de ogen van een kind te kunnen zien hoe het met hem of haar gaat. Nu bel ik op: ‘Gaat het? Lukt het met rekenen en taal en spelling? Vergeet je niet…’

Raar hoor, geen fysiek contact met mijn leerlingen. Ze zijn blij als ik bel. De één vertelt veel, de ander weet zich niet zo goed raad met de juf aan de telefoon. En dan door naar de volgende: het zijn er 29.

Ik ben blij dat ik een fijne collega heb. Samen het onderwijs op afstand gaande houden, hopend dat de kinderen geen al te grote achterstand gaan oplopen.

Het is mooi dat ze allemaal goed aan het werk zijn. Ook al is het een lastige periode, de saamhorigheid tussen school, ouders en kinderen is groot. Iedereen gaat er voor.

Ondertussen in Utrecht

26 maart

Erik Borgman o.p.

Geen colleges, geen vergaderingen. We worden stilgezet, schreef iemand mij, als in een soort gedwongen stilteretraite. Dat gevoel deel ik, maar via mijn dochters weet ik: wie met kinderen thuis zitten en ook nog vanuit huis moeten werken, zoeken haast wanhopig naar rust. Kortom, wij maken iets mee in de coronacrisis, maar ik weet voorlopig nog niet wat.

Ik lees:

Contemplatief leven dat wortelt in de stilte, de eerste vorm van gemeenschappen van religieus leven in de kerk, ontvouwt zich door te zoeken naar het aanschijn van God, terwijl het ervan getuigt en het overweegt in het hart van de wereld.

Het is het begin van een instructie voor de vorming van contemplatieve vrouwelijke religieuzen, maar ik voel me terugverwezen naar deze stilte. Waar zijn wij en hoe verschijnt daar Gods aanschijn?

Ik schrijf dit op 25 maart, het feest van Maria Boodschap, ook wel: de Aankondiging van de Komst van de Heer. De wereld wordt zwanger van toekomst omdat een jonge vrouw ‘ja’ zegt tegen het onbekende. Er kondigt zich nieuw leven aan en dat is een teken, of wij nu een teken willen of niet (vgl. Jesaja 7,5)!

Ik word van verschillende kanten benaderd om mee te doen met een actie om elkaar gedichten te sturen. Ik stuur een oude favoriet van de Belgische dichter Charles Ducal:

Hart boven Hard

In rusteloos jagen versteend. Om hen beweegt
de wind, maar waar hij gaat kunnen zij niet
langer volgen. Zij hebben de tijd afgebonden,
de toekomst gedicht met het wereldbeeld

van een aarde verkocht aan ik, het ijkgewicht
om van mens en dier de meerwaarde af te schrapen.
Op die manier wegen zij met de dag zwaarder
en horen niet hoe in de wind iets begint,

iets jongs en fris dat door de muren zingt,
vermoeide stemmen optilt uit de slaap
en opspant tot een nieuw geluid.

Versteend in zijn kantoor hoort men de lente niet.
De tijd, die men dacht af te sluiten, loopt
op straat en vindt, hart boven hard,

de toekomst uit.

Terwijl wij stilvallen, en misschien wel omdat wij stilvallen, krijgt de toekomst de ruimte. Misschien mogen wij straks weer aanhaken.

Ondertussen in het verpleeghuis

26 maart

Dorry de Beijer o.p.

Omdat ook in verpleeghuis Joachim en Anna de zondagsviering stil ligt, bood ik vorige week op een afdeling een alternatief aan. Geen kerkdienst, maar een viering in verbondenheid. Maandagmorgen hoor ik op de afdeling dat er zo veel belangstelling is dat we besluiten te splitsen: de eerste ’s middags in de ene huiskamer, de tweede de week erop in de andere.

De eerste viering, met een handvol deelnemers vanwege ‘de anderhalve meter’, is emotioneel. Een bewoner is blij dat hij nog elke dag zijn vrouw kan bellen. Een ander heeft juist verdriet: vandaag is het de sterfdag  van vader, gisteren die van moeder. Later zingt ze het lied Mag ik dan bij jou? uit haar hoofd mee. Iemand vloekt in zijn boosheid op God. Blijkbaar geeft dat lucht, want zijn kaars is voor het personeel, uit bewondering.

De oudste deelneemster, matriarch van een grote veelkleurige familie, praat zo zacht, dat ik de anderhalve meter even aan mijn laars lap. De dagbestedingscoach vertelt dat iemand die morgen dozen vol Kaapse viooltjes heeft afgegeven voor heel Joachim en Anna.

Bij het lied Zing, vecht, etc zingen we de slotwoorden mee: niet zonder ons, niet zonder ons. Onder de koffie komen de grapjes. Ik breng de kaarsen vast naar de andere huiskamer voor de week erop. Maar de volgende dag is alles anders: iemand is met corona naar de quarantaineafdeling overgebracht. De afdeling gaat op slot. Gelukkig hebben veel bewoners hier mail of telefoon. Die middag heb ik mijn eerste pastorale-contact-op-afstand.

Ondertussen in Den Bosch

25 maart

Gerard van Etten o.p.

Ik vind een briefje in mijn brievenbus van mijn jonge bovenburen dat zij wel boodschappen voor me willen doen als ik zelf niet de deur uit wil of kan.

Ineens voel ik me oud.

Gelukkig krijg ik een mailtje van een mede-parochiaan dat ze niet meer naar het secretariaat gaat omdat de mensen te weinig afstand houden. Ik ben reserve en ben nu al twee morgens per week van de straat, op het secretariaat. Elke morgen is de kerk open voor een gebed en kaarsje.

Verder wil iedereen videovergaderen en dat is voor een digibeet als ik een bezoeking. De parochie heeft een corona-crisisteam en het parochiebestuur wil voort met het opstellen van de visie op de toekomst. De kerngroep eenzaamheid van de gemeente wil monitoren of er niemand uit zicht raakt, terwijl ons grote probleem buiten crisistijd al is hoe we de meest eenzamen in beeld krijgen.

Buddyhulp is gelukkig concreet: houdt ook nu contact met je client. Dus bel ik Mohammed die vanwege zijn zeer kwetsbare longen op zijn kamertje blijft. Ook met Ian zoek ik dagelijks contact. Als ongedocumenteerde asielzoeker leeft hij in de nachtopvang in Amsterdam en overdag op straat. Ik maak me zorgen om hem, en hij appt terug dat ik goed voor mezelf moet zorgen.

Na mijn dienst op het secretariaat toch ook zelf maar even in de kerk gaan zitten om een kaarsje op te steken voor al die mensen aan wie je nu wel kunt denken, maar niet echt nabij kunt zijn.

Om 12.00 uur samen het Onze Vader bidden met de Paus!

Ondertussen in het ziekenhuis

25 maart

Margot van Veen o.p., lekendominicaan en ziekenhuispastor

In éen week tijd zijn er in het ziekenhuis nog meer veranderingen gekomen. Uitbreiding van IC-bedden; meer isolatiekamers; grotere controle op mensen die het ziekenhuis binnenkomen. Nieuwe besluiten, nieuwe maatregelen. De dagelijks nieuwe berichten zorgen voor een nieuwe hectiek in mijzelf.

Ook op de verpleegafdelingen is er een nieuwe hectiek gekomen. Er wordt veel gevraagd van al het zorgpersoneel. Hun flexibiliteit en veerkracht daarin raakt me.

Ik ben dankbaar dat ik mijn werk mag blijven doen. Onverminderd zoek ik patiënten op, al houd ik meer afstand dan voorheen. Vaker dan anders loop ik teamkamers binnen om éven te horen hoe het gaat. Om ervaringen te delen. Is er ruimte voor zorgen en angst, maar ook ruimte voor de verbondenheid. Het doet goed om te weten dat we elkaar in het oog houden. Zéker nu!

En altijd weer voert verbondenheid de boventoon. De zorg voor elkaar.

De laatste dagen zing ik in mezelf een lied (van Catharina Visser en Hein Stufkens), een gebed. Dat we ondanks alle maatregelen elkaar blíjven omringen met aandacht en zorg!

Laat ons maar van liefde zingen,
laat ons maar de dood weerstaan,
laat ons maar elkaar omringen
met de moed om door te gaan.

Ondertussen in Voorschoten

24 maart

Piet Magnin o.p.

Ook het convent van zusters en broeders hier in Voorschoten is inmiddels ingekwartierd. Eergisteren werd ons gevraagd om onze actieradius te beperken tot huis en tuin. Om op afstand van elkaar te blijven zijn daarvoor de plaatsen in kapel en refter opnieuw ingedeeld, zodat de mogelijkheden om elkaar met het virus te besmetten tot het minimum is beperkt.

We zijn nu een huis met kwetsbare mensen die extra bewaakt worden mede door de goede zorgen van de zorginstelling Marente die hier ook actief is en waar wij allemaal profijt van hebben.

Al zijn we ingesloten, we leven mee met allen die door het virus zijn aangestoken of daaraan zijn overleden waar ook ter wereld.

Ondertussen in de ouderenzorg

23 maart 2020

Yvonne Riemeijer o.p.

Vandaag begin ik aan de tweede week als geestelijk verzorger in de ouderenzorg in deze coronacrisis.

Het is een roerige eerste week geweest, waarin de besluiten over elkaar heen vielen.
Allerlei activiteiten werden afgezegd, eerst de grote zoals de bootreis voor de bewoners die vandaag zou starten. Al snel daarna werden ook de groepsactiviteiten op de locatie zelf stilgelegd, ook het restaurant ging dicht. Bewoners mochten niet meer gezamenlijk met elkaar eten, voor veel bewoners een belangrijk moment van de dag.

Er kwam een aanpassing in de bezoekregeling: er mocht maar één persoon per dag op bezoek komen. En tenslotte was er afgelopen donderdag de sluiting van alle woonzorgcentra en verpleeghuizen in Nederland.

Een ingrijpend besluit voor iedereen en ook voor onze bewoners hun partners/kinderen en andere dierbaren in het woonzorgcentrum. Niemand mag meer op bezoek komen, waarbij iedereen zich heel goed realiseert dat deze situatie ook wel eens lang zou kunnen duren.

Ook ik mag als geestelijk verzorger niet meer fysiek aanwezig zijn op mijn twee locaties. Dit is allemaal bedoeld om onze kwetsbare ouderen te beschermen. Mijn collega’s en ik vonden het moeilijk dat we niet meer op de locatie mochten komen. In tijden van onzekerheid en onrust willen we er als geestelijk verzorgers zijn voor onze bewoners én voor de medewerkers. Dat is tenslotte het hart van ons werk: er zijn voor de ander.

Na onze eerste verslagenheid over deze onwerkelijke situatie bekijken we hoe we van betekenis kunnen zijn als geestelijk verzorgers. Telefonisch contact met onze bewoners en met hun familieleden is nu onze belangrijkste manier om te laten merken dat we er voor hen willen zijn.

Misschien niet de manier waarop we zouden willen, maar wel ongelooflijk belangrijk.

Ondertussen in Voorschoten (2)

22 maart

Baptiste Tuin o.p.

Huize Bijdorp is vrijdagmiddag 20 maart om 13.00 uur op slot gegaan: lockdown!

Maar de tuinen, de plantsoenen en de landerijen rondom het huis hebben met elkaar afgesproken, dat ze niet meedoen. Niks op slot! Het volle wit, het felle geel, het frisse groen, het rood en het blauw springt en spettert uit de grond.

Susan Blanco beschrijft het voorjaar van 2020 haast ontroerend, met de telkens terugkerend:

‘Maar de lente wist het niet.
En de bloemen bleven bloeien
en de zon scheen
en de zwaluwen kwamen terug.

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen de kracht van het leven.’

Wij hebben de laatste eeuw vooral de kracht van de techniek leren kennen. Mooi en inmiddels onmisbaar, maar één grimmig gevaarlijk virus gooit alles in het honderd: het menselijke, economische, emotionele, fysieke en psychische honderd.

En dan denk ik aan psalm 8, die we vaak zingen in ons koorgebed:

‘…Wat is de mens dat Gij acht op hem slaat,
het mensenkind dat Gij hem aanziet?

En nochtans gaaft Ge hem
een haast goddelijke staat…’

Ondertussen in Brabant

21 maart

Marianne Merkx o.p.

Wat een lastige afweging. Wel of niet op huisbezoek? Steun ik kwetsbare mensen het beste door me te houden aan sociale onthouding of door mijn huisbezoeken ter begeleiding bij levensvragen juist voort te zetten nu het nog stiller, leger en onzekerder is voor ouderen en mensen in de palliatieve fase?

Natuurlijk is een gesprek via telefoon met of zonder beeld een alternatief, maar niet altijd en niet voor iedereen. Wikken en wegen. Gelukkig kan ik sparren met onze coördinatoren van de Centra voor Levensvragen in mijn regio. En met collega geestelijk verzorgers in het sociale domein en de eerste lijn.

Net als ik er uit ben, slaat de twijfel toe. Ik heb geen klachten als hoesten, verkoudheid of koorts, dus meende dat ik een ander niet kon besmetten. Inmiddels weet ik dat deze klachten niet de enige manieren zijn om het virus te verspreiden.

Ook was ik eerder opgelucht dat het virus buiten het lichaam snel inactief is, maar dat blijkt toch complexer te liggen. En mijn vragen en dilemma’s dus ook: is het risico dat ik iemand besmet als ik zo veilig mogelijk handel aanvaardbaar laag? Is het beschermen van mijn gezondheid zodat ik mensen kan blijven begeleiden belangrijker dan een fysiek bezoek aan die ene cliënt waarvoor het te stil, leeg en onzeker is geworden? Als ik niet op huisbezoek ga en wel naar de supermarkt, is dat dan te rijmen?

Zo wiebel ik het weekend in. Ik blijf beschikbaar voor dringende situaties. Vooralsnog…

Ondertussen in Delft

21 maart

Delia Brugts o.p.

Delft, een stad vol drukte en vertier van studenten en toeristen. Nu, lege straten, geen toeristen.

Vandaag zonneschijn en even wezen wandelen, op een bankje in de zon, vogels die zingen, bomen vol in bloesemtooi. Gelukkig dat wat er ook gebeurt dit doorgaat, geen coronavirus kan dit stoppen.

Het is stil op straat, ik heb veel mensen waarvan ik weet dat zij alleen zijn even gebeld om te horen hoe het met hen gaat. Gelukkig is niemand ziek.

Ook wij zijn gezond een willen dit graag zo houden, maar wij zijn samen en dat is heel fijn.

Iedereen veel groeten en blijf gezond in Gods mooie wereld.

Ondertussen in Huissen

21 maart

Henk Jongerius o.p.

Intussen is de grote stilte in Huissen ingetreden… Alle werkzaamheden van ons centrum zijn afgelast en is er voor de medewerkers werktijdverkorting aangevraagd.

Het geeft alles bij elkaar een heel vreemd gevoel om door het huis te lopen en geen enkele bedrijvigheid meer op te merken.

Zo nu en dan komt er even iemand langs die samen met ons koffie drinkt: Aalt die het algehele overzicht heeft, Ingrid die bezig is om alle geplande activiteiten  te verplaatsen naar het najaar of later, een van de koks die om beurten voor twee dagen komen koken, één van de tuinlieden die het gras komen maaien, maar dan heb je het ook gehad.

Intussen blijven wij trouw de getijden zingen en weten ons verbonden met mensen die daar via de kerkomroep op afstemmen. (NB: op zondag 22 maart om 10.00u is de lauden met Eucharistie te beluisteren, red)

Gelukkig zijn wij hier nog gezond en tonen geen tekenen van besmetting, maar er bekruipt ons toch een gevoel dat anderen wellicht ook ondervinden. Je moet in de huidige omstandigheden vaak denken aan hoe het voor onze ouders geweest moet zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin ook onzekerheid en anonieme dreiging de dagen kleurden, zo in de geest van ‘je weet niet wat de dag van morgen brengen zal…’

Maar er ontstaat ook een gevoel van verbinding met zoveel mensen in onze wereld die maanden en jaren in een dergelijke onzekerheid moeten leven!

Zo wordt enerzijds de wereld klein maar ook ongelofelijk groot. Die nieuwe verbondenheid doet goed, ook die welke ontstaat door de berichten uit de dominicaanse plekken in eigen land. Wij wensen jullie gezondheid en goede moed!

Paul, Antoon, Jan en Henk

Ondertussen in Sneek en Deventer

20 maart

Sipke Draisma o.p.

Volgende week is het deadline-dag bij De Zalige Zalm in Deventer. Een recordaantal van 110 van de 160 parochie- en kerkbladen, die we als bureau voor geloofscommunicatie uitgeven, zal aan de drukker worden aangeboden. Ik volg het allemaal vanuit Sneek waar ik sinds een week aan het thuiswerken ben.

Sommige redacties hebben hun blad schoongeveegd, zoals ze het zelf noemen. De pagina’s waarop de kerkdiensten vermeld stonden en andere kerkelijke activiteiten doen er voorlopig immers niet toe. De vrijgekomen bladzijden worden gevuld met extra overwegingen door de voorgangers of er worden passende gedichten geplaatst of mooie afbeeldingen.

Ook hebben redacties ervoor gekozen de bladen per post te verzenden vanaf de drukker om zo de bezorgers te ontzien. We hebben de redacties in deze omstandigheden ook de mogelijkheid gegeven het blad alleen digitaal uit te brengen maar daarvoor wordt nauwelijks gekozen. Het kerkblad is immers een tastbaar teken van medeleven vanuit de geloofsgemeenschap.

Afgelopen zondag bekeek ik twee vieringen op de televisie. Een protestantse viering via Omrop Fryslân vanuit de Martinikerk in Franeker en de katholieke mis via KRO/NCRV vanuit de Martinuskerk in mijn woonplaats Sneek.

De dominee in Franeker had een prachtige preek, exegetisch zeer verantwoord maar hij raakte me niet terwijl hij toch echt zijn best om hemel en aarde te verbinden. De pastoor sprak eenvoudiger taal en was korter van stof. Ik herinner me de kern van zijn preek nog: bij de put, in de put, uit de put. ‘Laat je meest kostbare schat maar bij Jezus want die is daar veilig’, zo vatte de pastoor zijn preek samen.

Hij liet ruimte om die schat zelf in te vullen: degenen die je lief zijn, degenen waar je over inzit, jezelf wellicht.

Zijn woorden deden me goed, want ze wezen me de richting waar ik met mijn gevoelens van onmacht terecht kan.

Ondertussen in Rotterdam

20 maart

José van der Torre o.p.

In deze tijd van bezinning en op weg naar Pasen lijkt het alsof deze tijd van bezinning dieper gaat dan andere jaren. Mijn ouders die altijd overwinteren in Portugal, die de kinderen, klein- en achterkleinkinderen missen en ‘normaal’ rond deze tijd naar huis komen en wat nu niet mogelijk blijkt te zijn. Aanpassen en medicijnen over laten komen. Onrust en onzekerheid. Ik bemerk het bij mijn ouders maar ook bij anderen.

Wat doet deze tijd met mij en anderen. Want niets is meer ‘normaal’.

Zo langzamerhand voel ik mij steeds dieper inkeren.

Vragen die mij in deze tijd bezig houden, zijn nu  intenser, komen dieper naar binnen en ik verwijl langer in die leegte waar ik geen antwoord verwacht.

Ik  wil mij losmaken van alle nieuws over de Coronavirus om in deze bron van stilte te komen. Niet om te ontkennen, te negeren, maar om vanuit deze bron, kracht, wijsheid en verbondenheid te voelen met mensen dichtbij en ver weg.

Mensen die alleen zijn, in verdriet en ziekte. Bij hen die werken, maar ook familie thuis hebben. Ik draag hen alle mee en ik weet, veel anderen doen dat ook.

Deze verbondenheid geeft hoop op weg naar Pasen.

Ondertussen in het ziekenhuis

19 maart

Margot van Veen o.p.

Gisterochtend schrok ik wakker van de stilte. We wonen aan een drukke provinciale weg en het geluid van de auto’s hoort bij mijn ontwaken.

Een stilte die raakt. Ook in het ziekenhuis waar ik werk als geestelijk verzorger is het op bepaalde plekken stil. De afspraken op de polikliniek zijn grotendeels afgemeld en veel medewerkers werken thuis. Het bezoekers- en ook het personeelsrestaurant is gesloten en in de hal lopen maar een paar bezoekers.

Een beetje onwennig loop ik rond en peil de stilte in dit huis. Een stilte die vervreemdend is op een gewone werkdag.

Terwijl ik rondloop laat ik de stilte op me inwerken. Stilte die in mij zoveel vormen aanneemt. Vaak is de stilte mijn vriend. In de stilte kan ik horen dat ik er mag zijn, dat ik welkom ben. Bij mezelf en de A-ander. Soms ben ik ook bang voor de stilte omdat het bedreigend kan zijn. Wat kan er allemaal komen? Wat heb ik te bieden? Stilte is voor mij dan ook zo verbonden zijn met alleen zijn.

Het raakt me. De veranderingen, de maatregelen, de zorgen. En dan die stilte. Wat gaat er allemaal komen? Vandaag en de komende weken? Ik realiseer me dat ik in deze stilte verbonden ben met de patiënten.

In het stiltecentrum steek ik een lichtje aan, en vertrouw me toe aan het Licht.

Ik open mijn hart voor dat wat vandaag zich zal aandienen, in mezelf en bij de ander.

Ondertussen in Voorschoten

19 maart

Baptiste Tuin o.p.

Huize Bijdorp ligt in de luwte van het dorp Voorschoten. Meneer (mevrouw) Corona is nog niet langsgeweest en dat willen we ook zo houden in dit huis met veel hoogbejaarde en medium-bejaarde mensen.

Uiteraard zijn er de nodige maatregelen en protocollen, waar we ons aan dienen te houden wat betreft hygiëne en onderlinge afstand. We komen nog wèl bij elkaar in onze (grote) kapel, maar we zitten op gepaste afstand. Dat voelt onwennig.

Ook voor de maaltijden zijn er regels. Eén van de coördinatrices verklaarde vanmiddag opgewekt: ‘De oudste zusters eten nu in twee shifts!’ Nou ja!

Ik realiseer me goed, dat wij hier (nog) in een bevoorrechte positie leven in vergelijking met vele mensen ter wereld. Bijna al onze activiteiten en afspraken zijn afgezegd en uitgesteld.

Woensdag heeft de Raad van Kerken opgeroepen tot een nationale dag van gebed, in plaats van ons middaggebed om 12.15 uur zijn we met zusters en broeders bij elkaar gekomen voor een korte gebedsviering om te geven wat wij op dit moment te bieden hebben: een gebed, een lied, een lichtje – wat hoop en troost voor hen, die op wat voor manier dan ook getroffen worden door het kwaadaardige virus.

Ondertussen in Zwolle

19 maart

Wijbe Fransen o.p.

Er heerst hier een vreemde stilte, zowel in huis als buiten. Geen vieringen, geen programma’s, praktisch geen bezoekers. De receptie is sinds woensdag 18 maart gesloten. Ook hier waren er afgelopen weekend geen normale vieringen: die van zaterdagavond was afgelast en die van zondagmorgen was slechts toegankelijk voor het koor en een paar huisgenoten.

Wel kon iedereen voor de gelegenheid via de kerktelevisie de viering thuis meemaken. Woensdagochtend was er wel de gebruikelijke Eucharistie, dit maal in het koor. Een handjevol mensen was verspreid aanwezig.

Er is een telefoonnummer beschikbaar gesteld door de bezoekgroep van de parochie. Mensen die zich eenzaam voelen, zich zorgen maken, bang zijn of graag iemand van de Dominicanenkerk willen spreken, kunnen bellen met 06-13815636. Ze worden dan teruggebeld door een vrijwilliger of pastoraal medewerker.

Ondertussen in Rotterdam

18 maart

 

Ondertussen in Eindhoven

18 maart

Om 19.00 uur vanavond 'klokken van hoop en troost' door heel Nederland, ook op de Grote Beek. Als hart onder de riem…

Geplaatst door Roy Clermons op Woensdag 18 maart 2020

Ondertussen in Fribourg, Zwitserland

18 maart

Stefan Ansinger o.p.

In Fribourg geldt net als in Nederland dat het hele openbare leven apocalyptisch verlaten is (zelfs voor Zwitserse begrippen).

Maar tegelijkertijd gaat het leven ook verder. Men zoekt naar creatieve mogelijkheden om toch cursussen te blijven geven aan de universiteit. Een van de gastenkamers in het convent is omgetoverd tot een kleine opnamestudio om toch les te blijven geven (een van de broeders geeft dogmatiek aan de Universiteit). Ikzelf heb gisteren ook een Franse presentatie van 30 minuten opgenomen in deze studio.

We zijn enorm behoedzaam voor eventuele infecties, vooral omdat er ook oudere zwakkere broeders in de gemeenschap zijn. Dat betekent: hygiëne binnenshuis en alleen het huis uit voor een wandeling.

Vandaag heb ik een prachtige wandeling gemaakt en genoten van het prachtige uitzicht van Fribourg. Het zonovergoten landschap met haar prachtige bergen, die de achtergrond vormen van deze middeleeuwse stad, maken mij gelukkig. Het is de schoonheid van de schepping waar we dankbaar voor mogen zijn.

Tegelijkertijd is in diezelfde schepping een dodelijk virus aanwezig. Het is de gevallen natuur waar wij zelf ook deel van uitmaken. En deze gevallen natuur doet ons de handen omhoog heffen naar de Schepper zelf, die het fundament is van het leven, die het Leven zelf is.

Laten we bidden dat dat Leven, door alle duisternis heen, in ons als een vast licht mag blijven schijnen. God blijft trouw; in alle omstandigheden.

fribourg coronawandeling

Fribourg op 18 maart 2020

Ondertussen in Uithoorn en Rotterdam

18 maart

Karin Bornhijm o.p.

Mijn broer en schoonzus wonen in een kinderrijke straat met heel veel werkende ouders. Beide zijn ze van het ondernemende type – en zo ook hun kinderen. Never a dull moment bij hen. Van iedere crisis weten ze wel iets te maken. Vooral mijn schoonzus is daar heel bedreven en gedreven in.

Voor deze crisis had ze bedacht om met de kinderen kaarten te gaan maken om alle zorgverleners in de ziekenhuizen een hart onder de riem te steken. Het initiatief haalde het Jeugdjournaal.

Nog mooier was de reactie van het Erasmus MC. De communicatiemedewerker schreef de kinderen dat er een collage gemaakt was van alle kaarten, en dat die als screensaver te zien was op alle 14.000 computerschermen van het ziekenhuis. De kaarten zelf worden bezorgd op de afdelingen.

Corona of niet: Gods Geest waait waarheen zij wil; ook zonder de kerk.

Ondertussen in Neerbosch

18 maart

Holkje van der Veer o.p.

Het zijn gekke tijden voor iedereen, maar ook voor wie woont in of naast een klooster met veel oudere en kwetsbare medezusters. We willen naar elkaar omzien, maar we zijn ook beducht. Ik ben zelf al twee weken verkouden en neem geen enkel risico. Het valt niet mee om niet voortdurend bezig te zijn met de Coronacrisis.

De kapel is dicht en ook de ruimte waarin de zusters samenkomen om koffie te drinken is gesloten. Het voelt alsof het hart uit de gemeenschap is geslagen. De zusters eten op hun eigen kamer. De telefoon is nu het eerste middel om direct contact met elkaar te hebben.

Op 15 maart overleed zr. Maria Frederica Peerdeman, 88 jaar oud. We proberen zo goed mogelijk afscheid te nemen, maar het is pijnlijk behelpen. Het afscheid is in besloten kring op vrijdag 20 maart om 14.00u, maar er mogen weinig mensen bij aanwezig zijn. Willen jullie voor haar bidden?

Ondertussen in Japan

16 maart

Suzanne Varszegi o.p.

Al een tijd geleden boekte ik een vlucht naar Japan om mijn nicht Mietta op te zoeken die er sinds vorig jaar verblijft. Ik ben vorige week toch gegaan, inmiddels is door alle nieuwe maatregelen onzeker wanneer ik terug kan naar Nederland.

Japan heeft half februari al besloten grote evenementen niet door te laten gaan. Twee weken later besloot men dat de scholen heel maart gesloten zouden zijn. Ook pretparken en musea zijn tot nader order gesloten. Dat is uniek in een land als Japan waar pretparken en musea echt het hele jaar door open zijn. De laatste keer dat Disneyland drie dagen dicht was, was in 2011 na de grote tsunami.

De overheid vroeg bedrijven om mensen zo veel mogelijk thuis te laten werken, maar de meeste bedrijven zeggen dat het niet mogelijk is. Men vindt hier dat je op je werk aanwezig moet zijn. Het komt niet in Japanse werknemers op om om zoiets te vragen.

Op 15 maart waren er officieel 773 besmettingen en 22 doden, op het cruiseschip dat in quarantaine was voor de kust van Yokohama waren 697 besmettingen en 7 doden. Er wonen 126,5 miljoen mensen in Japan. Het aantal besmettingen groeit langzaam en voor een groot deel in het Noorden van Japan en een deel in de regio Tokyo.

We zien veel jongelui in kimono, die even in een tempel komen dankzeggen – en een selfie maken.

Op straat lopen veel mensen met mondmaskers op, maar dat is hier gebruikelijk, zeker als ook het hooikoorts-seizoen begint. Al je verkouden bent wordt je geacht een masker te dragen. In veel winkels en restaurants staan handsanitizers bij de ingang.

Toen de ziekte alleen nog in China was, werden er wel mondkapjes gehamsterd door met name Chinezen, om het naar familie te sturen. Later ontstond een run op WC-papier door een vals gerucht. Na een paar dagen was ook deze gekte weer over.

De komende twee weken zullen we merken of mensen echt bereid zijn om binnen te blijven tijdens het Sakura seizoen. Sakura ( kersenbloesem) zit in de cultuur van Japan. Het is begin van de lente en nieuw schooljaar. Het gebruik is om met familie en vrienden te gaan picknicken in parken onder de bomen met kersenbloesem. Normaal gesproken zijn er allerlei festivals waarbij er vooral veel eetkramen zijn, maar ook dit is afgelast.

Ondertussen in Rome

14 maart

Tiemen Brouwer o.p.

De ziekte blijft om zich heen grijpen. Meer getroffenen, meer doden maar toch steeds ook genezingen.

De straten zijn doodstil, alles dicht behalve de levensmiddelenzaken, waar men een voor een naar binnen mag. Parochiekerken en kerken met speciaal apostolaat zijn open, zo ook de Maria Maggiore. Maar het blijft heel stil. Mensen nemen het zekere voor het onzekere en blijven thuis. We blijven de biecht aanbieden.

In het klooster houden we onze vieringen in eigen kring. Gisteren en vandaag kwamen in heel Italië de mensen op de balkons en openden de ramen om muziek te maken met instrument of zang. Het was één groot feest van bemoediging.

Om twaalf uur vanmiddag kwam er vanaf de talloze balkons van flats en huizen één lang applaus voor het werk van de medici en de verplegenden, die in de frontlinie werken.

Gecondoleerd met Kees Keijsper, die vandaag is ingeslapen.

Meedoen? Leden van de dominicaanse familie kunnen een paar zinnen (100 – 200 woorden is prima), naar de redactie sturen