12 Juni 2011

2. Een blonde, rustige Spanjaard

Ga naar overzicht

Deel op:

ominicus was een blonde Spanjaard, groot 1,66 meter en nogal tenger. Hij was ongetwijfeld een rijk begaafd mens. Wat iedereen allereerst aan hem opviel was zijn gelijkmoedigheid, zijn innerlijke rust, zijn vrolijkheid ook die letterlijk van zijn gezicht straalde.

Hij was, schrijft Jordanus, een zeer evenwichtig mens behalve, als hij met iemand medelijden kreeg. Dan was hij geheel van de kaart.

Consequent en gevoelig
Had hij eenmaal, altijd na lang en goed overleg, een besluit genomen, dan hield hij daaraan consequent vast en hij bracht er ook zelden of nooit wijzigingen in aan. Toch was hij tegelijkertijd duidelijk een gevoelsmens die gemakkelijk in tranen uitbarstte. Zijn attente fijngevoeligheid trok velen tot hem aan.
Het ontroerendste voorbeeld van die fijngevoeligheid vertelt Jordanus van Saksen: op zijn sterfbed bekende Dominicus spijtig, dat hij diep in zijn hart eigenlijk altijd liever met jonge meisjes had gepraat dan met oude vrouwen. Die mannelijke onvolkomenheid betreurde hij, mag men aannemen, juist dáárom, omdat zij een bedreiging vormde voor een loepzuiver apostolaat, dat in zijn ogen iedereen zonder de minste discriminatie gelijkelijk diende te behandelen.

Landadel uit Castilië
Dominicus werd in het koninkrijk Castilië geboren kort na 1170 op een kasteel in het dorpje Caleruega, 160 km ten noorden van Madrid. Zijn vader behoorde tot de kleine landadel. Dat maakte het mogelijk, dat Dominicus &de middelbare school’ en zelfs een soort universiteit, in Palencia, kon doorlopen, (alles uiteraard in middeleeuwse verhoudingen omgerekend).
Toen hij met zijn theologiestudie klaar was, trad hij als kanunnik toe tot het kapittel van de kathedraal van Osma. Vóór 1201 ontving hij de priesterwijding. Twee jaar later vergezelde hij, nu supprior van het kapittel, zijn bisschop Diëgo op een reis naar Scandinavië. Daar moest Diëgo in opdracht van de koning van Kastilië een bruid zoeken voor de kroonprins.

Binnenplaats van het klooster van de Dominicanen in Caleruega

Vurig argumenteren
Die reis werd, achteraf gezien, voor Dominicus uiterst belangrijk. Tijdens een oponthoud in Toulouse ontdekte Dominicus, dat de waard van de herberg waar zij overnachtten, er kathaarse ideeën op na hield, Dominicus argumenteerde en debatteerde de hele nacht lang met zijn gastheer en wel zo indringend en vurig, dat, toen het duister van de nacht week, het licht van het geloof in de ketter begon te dagen.